E scompì', senz'affanno e senza stiento,
'Sso riesto de la vita, che t'avanza.
Ca chiavarete drinto a 'no commiento
Non t' è paruto troppo bona stanza,
Quanno sse pote, co' 'no matremmonio,
Fare 'no chiantaruolo a lo demmonio.
Ma che primmo volive sapè' commo,
E quale e quanto e tutto lo costrutto,
Filo pe' filo ogne cosa de 'st'ommo;
S'è giovane, s'è becchio, o bello o brutto;