[7] , sai; e poco dopo mm' hê, m'hai. Già l'e nasce dall'ai. Abbiamo già avvertita la tendenza del pomiglianese a mutare l'a accentato in e larga.

[8] Parla scilinguatamente. Marite mmio, marite! 'a scarpa stretta stretta, a' vunnelluccia corta corta, a' paura arret' 'à porta; marite mmio, marite mmio, comm'hagge 'a fà?


[VII bis. La CACAGLIOSA]
(Variante di 'A Muzzella).
(Raccolta a Montella, in Principato Ulteriore.)

'Na vota ng'era uno: ssi volia 'nzorà'. Volia una, chi era cacagliosa. Jia a la casa; e la cacagliosa, pe' non ssi fà' appurà', ca era cacagliosa, non parlava mai; e lo 'nnammorato non sapia nienti, ca iera cacagliosa: isso, quanno jia a la casa, parlava sempe co' la mamma. Arrivavo lo tiempo stabilito e sposavo; sse la portavo a la casa e non sapia come parlava. 'No juorno assette a cunti co' 'n amico ssujo. Li recette 'st'amico:—«Falli 'no paro re scarpe, una stretta e 'n'ata lasca: vere, ca re scarpe so' ammalamente fatte, ha da parlà'».—Accossì facette lo marito. Jessa manco parlavo. Parlava 'n' ata vota lo marito co' l'amico ssujo. Rice:—«L'haggio fatte re scarpe e manco ha parlato».—Recette l'amico:—«'Nfincite muorto».—Lo marito accossì facette. Jessa verette lo marito muorto, ssi mettette a chiange, ssi mettette a fà':—«Uh! maito mmio! È muotto maito mmio! Mmi facette 'na cappa tetta tetta e 'n'ata lacheta! Maito mmio!»—Ssi resbegliavo lo marito:—«L'anima re pateto!»—recette.—«Pe' quesso no' bolivi parla', ca ieri cacagliosa!»—Accossì l'appuravo lo marito, ca era cacagliosa.


[VIII.—NATALE][1]
(Versione raccolta in Pomigliano d'Arco.)

'Na vota, nce steva 'nu marito e 'na mugliera 'nu poco scema. 'Nu juorno 'o marito le recette:—«Vuè![2] pulizza[3] 'a casa, ca mo' vene Natale».—Appena 'o marito ascette, 'a mugliera sse mettette affacciata 'ô barcone; e ognune, che passava, le spiava, se ssi chiammava Natale. Tutte quante recevane, ca no: ma uno, pe' berè', chella pecchè 'o spiava, recette, ca sì. Piglia iessa, 'o facette saglì' 'ngoppa e le rette quante teneva. Venette 'o marito e le spiava, che n'aveva fatte 'â robba. 'A mugliera respunnette, ca l'aveva rate a Natale, pecchè isso accussì aveva ritto. Chillu puveriello, tanto d' 'o currivo, ca sse sentette, ca l'afferrava e le rette 'nu sacco 'e mazzate. 'N'auta vota, 'a mugliera spiava 'ô marito, quanno vuleva accirere 'o puorco. 'O marito respunnette:—«A Natale».—Piglia 'a mugliera, facette pure comme aveva fatto primma; e, truvato l'omme, ca ssi chiammava Natale, 'o chiammava. Mettette 'e rusette e 'o lazzetto[4] ssujo 'ô puorche e lo rette, recenne, ca 'o marito ssujo accussì l'aveva rummase ritto. Quanno venette 'o marito, sapenne 'o fatto, 'a carricava 'e mazzate; e da tanno ss'imparava a non dicere niente cchiù 'â mugliera.