XII

Kto nie umie z piersi własnej

Wysnuć uczuć tęczy jasnej

I miłością świat obdzielić;

Kto nie umie raju stworzyć

I w nim szczęściem drugich ożyć

I w ich losy swoje wcielić,

Ten, choć duszy swej nie splami,

Nie wyprosi niebios łzami

Jałowemi.