Gdy drugim radość w niedoli przynoszą.
XVII
Na własne mroki najlepszą pociechą,
Zapalać światło pod ubogą strzechą.
XVIII
Najczystszą dumą: gdy sami w potrzebie
Nic nie żądamy od świata dla siebie.
Przypisy:
1. A Chimerę w nieskończonej toni/ Serce ludzkie zawsze jeszcze goni — Zob. Sfinks, 1908. IV. Józefowa Kotarbińska, Ze wspomnień o Adamie Asnyku. [przypis redakcyjny]
2. ... 14 stycznia 1896 — autograf w posiadaniu Lucyny Kotarbińskiej w Warszawie. [przypis redakcyjny]