Na tę muzykę zwykłem zawsze nucić.
Wracajże starcze!... bo przez wszystkie bogi
Niemieckie, pruskie...»
Starzec musiał wrócić,
Uderzył lutnię i głosem niepewnym
Szedł za dzikimi tonami Konrada,
Jako niewolnik za swym panem gniewnym.
Tymczasem światła gasnęły na stole,
Rycerzy długa uśpiła biesiada;
Lecz Konrad śpiewa: budzą się na nowo,