Pan Tadeusz, czyli ostatni zajazd na Litwie

by Adam Mickiewicz

Świeciły się z daleka pobielane ściany,

Tym bielsze, że odbite od ciemnej zieleni

Topoli, co go bronią od wiatrów jesieni.

Dom mieszkalny niewielki, lecz zewsząd chędogi⁷,

I stodołę miał wielką, i przy niej trzy stogi

Użątku⁸, co pod strzechą zmieścić się nie może.

Widać, że okolica obfita we zboże,

I widać z liczby kopic⁹, co wzdłuż i wszerz smugów¹⁰

Świecą gęsto jak gwiazdy, widać z liczby pługów

Orzących wcześnie łany ogromne ugoru¹¹,