Pan Tadeusz, czyli ostatni zajazd na Litwie

by Adam Mickiewicz

I też same portrety na ścianach wisiały:

Tu Kościuszko¹⁴ w czamarce¹⁵ krakowskiej, z oczyma

Podniesionymi w niebo, miecz oburącz trzyma;

Takim był, gdy przysięgał na stopniach ołtarzów,

Że tym mieczem wypędzi z Polski trzech mocarzów,

Albo sam na nim padnie. Dalej w polskiej szacie

Siedzi Rejtan¹⁶, żałośny po wolności stracie;

W ręku trzyma nóż ostrzem zwrócony do łona,

A przed nim leży Fedon¹⁷ i żywot Katona¹⁸.

Dalej Jasiński¹⁹, młodzian piękny i posępny;