— Być może to prawda — przytaknęła Inga.
— Oczywiście, że prawda. A tu jest dzidziuś, którego urodziłam. Luli, luli! Taki malutki. Teraz jest duży; nie wiem, gdzie się podziewa. Taka to wdzięczność. Najpierw wygrzać się u mamy, aż rozwinie skrzydła, a potem odlecieć. Ale lubiłam go, jak był mały, dlatego jest ze mną w tobołku.
— A ta? — Benjamin chwycił jedną laleczkę.
Kobiecina wzięła ją od niego i podniosła.
— Widzicie, ta — powiedziała teraz uroczystym tonem. — To sam Bóg Ojciec. To on stworzył ludzi, więc musiał tu być. Dziwnie jest trzymać go w tobołku. Zrobiłam go większego niż pozostałe, ale wydaje mi się, że i tak jest niezadowolony. Inne lalki obwiniają go o wszystko, co im się przydarzyło. Na pewno nie chciał, żeby poszło aż tak źle. Dlatego cierpi. Świat, który stworzył, oszalał. Sądził, że będzie piękny. Pewnego dnia moje lalki go rozszarpią. Mają nadzieję, że wtedy wszystko będzie dobrze. Ale wtedy też nie będzie dobrze. Ech!
Westchnęła i zaczęła z powrotem wiązać tobołek.
— Rozweseliłam cię, panienko. — Oczy błysnęły jej pod szalem. — Żegnajcie.
Zanim się obejrzeli, kobiecina była już na drodze i pospiesznie ruszyła w stronę miasta.
— To tylko lalki — powiedział Benjamin, nieco zdziwiony. — Na pewno umiesz zrobić podobne.
— Tak — odparła Inga przeciągle. — Być może kiedyś zrobię podobne.