— A nie. Oddałem celnikom spis naszych towarów, a z komory celnej przysłano do nas człowieka, który przyjechał razem z pilotem. Wręczyłem mu nasze dokumenty.
— Więc jesteś już pan wolny?
Dantès obejrzał się wokół.
— Tak, wszystko jest w porządku.
— No, to może zjesz pan z nami dziś obiad?
— Proszę mi darować, panie Morrel, ale choć to dla mnie ogromny zaszczyt, muszę najpierw powitać ojca.
— Słusznie, moje dziecko. Znałem cię zawsze jako dobrego syna.
— A mój ojciec... — zapytał Dantès z pewnym wahaniem — nie wie pan, jak on się miewa?
— Myślę, że dobrze, chociaż przyznam ci się, mój Edmundzie, żem go dawno nie widział.
— A tak, on nie wychodzi prawie ze swego pokoiku.