— Panna Hortensya zdrowa, nie przestraszyła się wczoraj?
— Ja tam nie kuropatwa, żebym się strzałów bała.
— Człowieka zabili, a mówią, że Tabor go namówił.
— Widziałeś pan, że gadasz? Wszystkiemu Tabor winien. Żeby na sośnie gruszki urosły, to także byś pan na Tabora zmówił.
— Złodziej on, wybrany...
Pannę Hortensyę widocznie rozdraźniły słowa Capenki, bo oparłszy się na oknie, zaczęła z udaną wesołością nucić krakowiaka.
— Niech panna Hortensya mnie pożałuje — odezwał się po chwili milczenia — mam wielkie nieszczęście. Ojciec mi umarł.
Są dwa wyrazy i dwa wypadki: śmierć i małżeństwo, które zdolne są zawsze otworzyć usta kobiecie tego rodzaju, jak panna Hortensya.
— Umarł! — zawołała zdziwiona, wychodząc ze swej roli.
— Tak jest, dziś odebrałem list od matki, w którym mi donosi, że spadł z barci.