— Dlaczegoż mnie pan nie kochasz, bodaj po swojemu?
— Kocham — po swojemu.
— I nie żądasz pan ode mnie żadnej ofiary?
— Żadnej, bo każdą spełniłabyś pani nieświadomie i opłakała boleśnie.
— Nie chcę o tem więcej słyszeć, że mnie pan uważasz za dziecko.
— No, a jakżebyś pani poradziła sobie z obowiązkiem żony?
— Obowiązki żony? Kiedy ja... męża mego nie kocham.
— Ach, proszę pani: obojętność dla męża bywa zwykle w żonie skutkiem, a nie przyczyną wiarołomstwa. Niejedna, wychodząc na zabawę, oburzyłaby się, gdyby ją posądzono, że go nie kocha, a powracając wyznaje przyjaciółce, że go nigdy nie kochała. Przemianę taką może sprowadzić jeden walc lub mazur, przetańczony z miłym chłopcem.
— Czemu pan nie idziesz konsekwentnie do kresu i ze swej gramatyki niewieściego serca nie usuniesz wyjątków? Po co mówić: „niejedna” — „zwykle” — „często” — kiedy przez wstawienie wyrazów: „każda” — „zawsze” — reguła stałaby się okrąglejszą a byłaby równie niedorzeczną.
— Wtedy byłaby dopiero niedorzeczną, bo wyjątki znam, a więc usuwać ich nie mogę.