Obiad się skończył, otwierają bramy zamku. Wychodzi cała kompania, usuńmy się na stronę.
Wychodzą. — Wchodzi baron i pani Pluche.
BARON
Przezacna pani Pluche, jestem zmartwiony.
PANI PLUCHE
Czy podobna, Wasza Dostojność?
BARON
Tak, moja Pluche, podobna. Obliczyłem od dawna, — zapisałem to nawet, utrwaliłem w moim notatniku, — że ten dzień będzie najmilszym w moim życiu; — tak, zacna pani, najmilszym. — Wiesz, iż zamiarem mym było wyswatać syna z siostrzenicą; to było postanowione, — uchwalone, — mówiłem już o tym poczciwemu Bridaine, — i oto widzę, wydaje mi się, że te dzieciaki są z sobą dość chłodno; nie przemówili do siebie ani słowa.
PANI PLUCHE
Idą tu właśnie, Wasza Dostojność. Czy wiadome im są zamysły pana barona?