Hanusia Wierzynkówna
1. W domu Wierzynkowym
— Hanuś! Gdzie ty znów latasz? Czerwonaś jak ćwik, tchu złapać nie możesz, co się to ma znaczyć?
— Stryj kanonik1 do nas idą, matusiu — odrzekła dziesięcioletnia dzieweczka.
— Który?
— Stryj Daniel.
— Gdzieżeś go uwidziała? Wżdy nie ma nikogo.
— Zbiegłam ze schodów na sam dół za Mruczkiem, bo ino drzwi do komory uchyliliście, już się wymknęło kocisko.
— Jużci, taki on skory do myszy, jako ty do kądzieli. Ale powiadaj, jakożeś nadybała kanonika?
— Właśnie na dole, w sieni. Ino ja letka jak wiórek, tom duchem śmigała na górę, a stryjek wloką się pomaluśku. Poczekacie jeszcze ze trzy pacierze, zanim do drzwi zapukają.