Malec wlazł cały pod tapczan i wygarnął kilkanaście drewienek.
— To jest tatuś, proszę waszej przewielebności, a to Jasiek... a to nasza Gwiazdula, a to...
— Widzę, poznaję, kościółek świętego Idziego; wyśmienicie wydarzony, pochwalić się godzi. A to?
— To jest moja matusia. Wasza przewielebność widzi, jaka dobra? Zawdy347 się na mnie tak patrzy. A jak my się spać kładli, to mnie i pocałowała czasem. Teraz... teraz... to choć taką drewnianą, co wieczór...
Buzia mu się skrzywiła, pociągnął nosem i dalej przebierał w klockach.
— A to ojciec Szymon, a to nasz Znajduś, jak łeb z budy wystawia.
— Pokaż no to coś większe, coś teraz miał w ręku i pod łóżko zasunął.
Wawrzusia jakby warem oblał; zaczerwienił się aż po włosy.
— To... to złamane... nie ma na co patrzeć.
— Pokaż zaraz! Aha... to ja tak wyglądam? No, brwi i nosa cale348 mi nie żałowałeś. Podaruj mi ten wizerunek, będę nań co dzień patrzał, abym się w pychę nie unosił, żem nadto urodziwy.