— Zdrowia nawzajem!
Popytawszy jeszcze przechodniów, za kwadrans zatrzymali się nasi podróżni u bramy Niżnego Zamku. Był to gmach olbrzymi, dwupiętrowy, uwieńczony zębatymi blankami, ponad które sterczały czworoboczne baszty.
Powitali odźwiernego boskim słowem; spojrzał na sanie badawczo.
— Z dalekiego kraju... prawda? Mowa odmienna, ubiór odmienny, zaprząg odmienny...
— Z Krakowa — odpowiedział Stanko — do samego królewicza sprawę mamy.
— Wolno, wolno, czemu nie? — rzekł odźwierny, kiwając głową smutnie — ino was nie dopuszczą. Kniaź chocze uże umeraty494.
— Wiemy, że ciężko chory, toteż pierwej z panem Świrenkowiczem radzi byśmy się widzieć.
— A ot, właśnie przez dziedziniec idzie; podejdźcie k’niemu495.
Stary dworzanin, ujrzawszy ich, rozkrzyżował ręce i łzy mu nabiegły do oczu.
— Dziękujęż ja Tobie, Panie Wszechmogący! Tak się kniaź biednieńki pyta i dopomina, aż serce żałość uciska, nie mogąc chorego pocieszyć. Ołtarz gotowy? Dawajcie! Kniaź jeszcze nie śpi.