Zbroja siedział na ławie zgięty wpół, z łokciami na kolanach, z twarzą w dłoniach. Pierwszy wybuch żałości niezmiernej przeminął, została tępa rozpacz i zawziętość wściekła, choć niema. Nikt nie śmiał budzić go z odrętwienia. Pocieszali się, że drzemie.
Już i dzieci powstawały ze słomianych pościółek. To jedno, to drugie przebiegało do sieni i przed dom napatrzyć się pierwszemu śniegowi. Czasem które zaśmiało się głośno, a on siedział bez ruchu jak skamieniały.
Zbroina zdobyła się na odwagę, przystąpiła do męża cichutko i dotknęła go ręką.
— Paweł. Napiłbyś się gorącego żuru, zaraz porzetelniejesz. Skrzepłeś na zimnie. Jak będziesz tak cięgiem siedział, to zamróz z ciebie nie wyjdzie ani na południe. No, wstań. Trza się opamiętać. Nie wstyd ci, ja, baba, a nie daję się biedzie. No, Paweł, dobrze ci radzę.
Westchnął ciężko i podniósł głowę.
— Czego chcesz ode mnie?
— Naści garnuś żuru i chleba skibkę. Mójeś ty, usłuchaj mnie!
Wypił chciwie duszkiem.
— Nie chcę chleba, niegłodnym.
Zbliżył się Wojciech.