— I to jest możliwe, i wdzięczny jestem panu, doktorze Mortimer, że mnie tę myśl poddałeś. Obecnie chodzi o to, czy sir Henryk ma, czy też nie ma wyruszyć do Baskerville Hall?
— Czemuż by nie miał?
— Zdaje się, że panu tam grozi niebezpieczeństwo.
— Czy mówisz pan o niebezpieczeństwie ze strony ludzi, czy też ze strony czworonożnego wroga Baskerville’ów?
— Nasze badania to wykryją.
— Bądź co bądź, jestem zdecydowany. Nie ma w piekle takiego szatana, ani na ziemi takiego człowieka, który by mi przeszkodził zamieszkać w domu moich przodków.
Przy tych słowach sir Henryk zmarszczył brwi, z oczu posypały mu się iskry. Widocznie śmiały duch Baskerville’ów nie wygasł w ostatnim potomku rodu.
— Teraz — mówił dalej — muszę zastanowić się nad tym, com się dowiedział. Chciałbym mieć godzinkę do namysłu. Jest wpół do pierwszej. Wracam do hotelu. Może byście panowie przyszli tam do mnie na śniadanie o drugiej? Wówczas będę mógł powiedzieć, co o tym wszystkim myślę.
— Dobrze. Stawimy się na oznaczoną godzinę.
— A zatem do widzenia.