— Ręki mu jednej brak, więc milczy dla tymczasowej niepoznaki — wytłumaczył złośliwie kulawiec.
— Szkoda ręki! — odpowiedziała z woru dziwożona.
Jednoręki potwierdzająco kiwnął dłonią, lecz słowem się nadal nie ozwał.
— Duszno ci w torbie? — spytał ze współczuciem Podlasiak.
— Duszno! — pochwyciła pośpiesznie dziwożona.
— Wynurzymy ją z torby! — rzekł Podlasiak troskliwie i stanowczo.
— Niech pierwej na niewidziane przyrzecze, że nie odmówi jednego choćby pocałunku! — zaniepokoił się kulawiec. — Ma w torbie przestronność i zacisze wszelakie! Może czekać, siedzący albo i leżący! Na niewidziane niech przyrzecze!
— Nie chcę na niewidziane! — krzyknęła z oburzeniem dziwożona i niecierpliwie tupnęła nogą w ciasnym wnętrzu przymusowej siedziby.
— A co uczynisz, jeśli się przypadkiem twym ślepiom nie spodobamy? — spytał kulawiec i twarz do wora po odpowiedź przysunął.
— Nie pocałuję nikogo! — odrzekła dziwożona ze stanowczością, potrząsając worem.