Dziwożona wsunęła klinem obydwie dłonie w ściśnięte i z lekka na bok odchylone kolana i skuliwszy się w ramionach, milczała. Nie miała zapewne nic do powiedzenia.
Podlasiak zdążył zauważyć, że na jednej jej dłoni tkwiła kurzajka, a na dużym palcu drugiej obierał się różowy paznokieć.
— Jeszcze raz nas obejrzyj, dziewulinko płochliwa! — szepnął nieśmiało.
Łatwo było postrzec, że o ile kulawiec nazywał dziwożonę zwięźle dziewczakiem, o tyle jednoręki udzielał jej rozwleklejszego miana dziewczycy.
Podlasiak mówił zdrobniale: dziewulinka.
— Jeszcze raz od początku... — powtórzył ciszej.
— Nie chcę! — odparła z dąsem dziwożona.
— Nie zbytkuj! — pogroził jej palcem na nosie kulawiec.
Dziwożona wzruszyła ramionami.
— Jesteście inni, zupełnie inni! Nie tacy, jakich mi się w worze po ciemku zachciewało! — skarżyła się, odymając wargi i srożąc oczy. — I w dodatku, temu brak ręki, a owemu nogi!