Wójt najczęściej ten dywan właśnie widywał, a wójtowa — serwetę.
— Czujesz wiedzę? — spytał nagle wójt i na żonę się, idąc, obejrzał.
— Czuję — odparła wójtowa i przyśpieszyła kroku.
— Trawi cię czy jeno łechce? — spytał znowu wójt i też przyśpieszył kroku, przesadzając przy tym garb śniegowy, który na drodze mu się napuszył.
— Dotąd łechtała, a teraz to już i trawić po swojemu zaczyna — rzekła wójtowa i przystanęła.
— Stłum! — poradził mężnie wójt i też przystanął.
— Boję się tłumić, bo nie znam się na tym. Do jutra wolę zaczekać, aż Jędrzejowa przyjdzie — odpowiedziała wójtowa i w dalszą drogę ruszyła.
— Gdyby na mnie taka wiedza trafiła, razem ze śliną na ten śnieg bym ją wypluł albo razem z butami zzuł i precz na śmietnik wyrzucił! — zawołał wójt z mocą i też w dalszą drogę ruszył.
— Sam tego chciałeś — odezwała się spokojnie wójtowa.
— Sam? — obruszył się wójt i dał większy, niż zazwyczaj, krok naprzód.