— Coś mi się widać we łbie pomąciło, gdym te pończochy i trzewiki nabywał — rzekł ze smutkiem Dziura. — Możem zapomniał, a może i pamiętać nie chciałem, aby pamięci tym ogonem rybim zbytnio nie turbować.
— Nie uznasz mnie? — spytała lękliwie Majka.
— Nie uznam — odparł z godnością.
— Nie prześlepisz miłością kalectwa mego? — spytała znowu.
— Nie prześlepię! — odrzekł z mocą.
— I nie nawykniesz nigdy?
— Nigdy!
Majka spojrzała na pierścień z granatem, którym Dziura uprzednio palec jej niemal dziecięcy ozdobił.
Łąka płynęła teraz tak szybko, że płachta, którą księżyc wzdłuż po niej rozesłał, z błyskawicznym pośpiechem usuwała się spod niej i zdawała się zwijać ku niebu.
Dziura uczuł nagle nieodpartą tęsknotę do brzegu, do lądu, do gruntu stałego.