— Co zechcemy, to zrobimy!
A objęty za szyję przytakiwał jeno rzewnie i na oślep, bo oczy miał przymknięte:
— Będzie nam się dobrze działo, będzie nam się dobrze działo.
I mówiąc to, tak rękami poruszał, jakby smykiem po skrzypce prowadził.
Dziura pięścią w stół uderzył.
— Mam słuszność, bo mi się tak podoba! — zawołał znowu i spojrzał wyzywająco.
Najbliższy sąsiad, podniecony tym zdaniem, krzyknął — Hu-ha! — a objęty za szyję rozpłakał się nagle i zwiesił głowę na piersi tak bezsilnie, jakby mu się raz na zawsze zwichnęła. Nie mógł usłużny towarzysz ani odchylić tej głowy, ani do dawnego miejsca na karku przystosować, jeno przytknął mu kędyś do ust nadpity przez siebie kieliszek i czekał cierpliwie, aż się ssącymi chciwie wargami pokrzepi.
Dziura odął53 gębę i zaczął bezmyślnie podmuchiwać w przestrzeń. Zdawało mu się, że to podmuchiwanie nie tylko jemu, ale i wszystkim naokół ulgę sprawia.
Gdy ulżył sobie dostatecznie, ujął głowę w pięście, wsparł się łokciami na stole i tak do późnej nocy potrwał.
Co przemyślał i co przedumał, trudno powiedzieć. To tylko pewna, że nocą karczmę opuszczając, nie do domu się udał, jeno do lasu zboczył.