— Zaraz pani wytłomaczę — przerwała panna Marta. — (Prawda, jakie sucharki?...) Helenka nie może pracować, musi bogato wyjść za mąż, jest na wielką damę wychowana, więc — naści, Heluniu, parę setek, jedź za granicę i goń pana Solskiego... Kazio bisurmani się przez trzy kwartały i musi uciekać z Warszawy, więc — naści, Kaziu, tysiąc i kilkaset rubli, boś i ty wielki pan. Szast, prast, na lewo, na prawo i — nie ma na komorne!
Madzia, trzymając w ręku sucharek zamyśliła się i szepnęła:
— To dziwne...
— Co, paniuńciu? — pochwyciła panna Marta.
— Mówi pani tak jak Malinowska...
— A pani skąd wie?... — ciekawie zapytała gospodyni nachylając się do Madzi.
— Byłam u niej.
— Aaa... i paniuńcia była?... Tak, tak, każdy musi dbać o siebie... Bo i pani Méline już tam była, i panna Żaneta ma pójść jutro...
— Do Malinowskiej?... Po co?... — zawołała Madzia.
— Po to samo, po cośmy tam wszystkie były.