Rumieniec jej spotęgował się.
— Przecież dzisiaj twój dyżur, Joasiu — odpowiedziała pani Latter.
— Wiem, proszę pani, i dlatego jestem zakłopotana... Ale obiecała mnie zastąpić panna Howard.
Pan Kazimierz patrzył w okno.
— Długoż ci twoi krewni będą tu jeszcze? — zapytała chmurnie pani Latter.
— Jeszcze kilka dni, ale ja to wszystko odrobię... Całą zimę nie ruszę się.
— Bodajby. Ha, idź, jeżeli tak chcesz, moje dziecko.
Kiedy pan Kazimierz odwrócił się, szatynki już nie było.
— Nie podobają mi się te ciągłe spacery — rzekła jakby do siebie pani Latter.
— No, krewni, może jeszcze z prowincji... — wtrącił syn.