— Cóż to znaczy?... — zapytała blednąc.
— Próbujemy, kto silniejszy — odparł.
— No... już dosyć żartów...
— Nie, pani, to nie są żarty... To tylko mały dowód, że z panią, jako reprezentantką walki, mogę zrobić, co mi się podoba. Tak czy nie?
— Puść mnie pan — zawołała szarpiąc się — bo zawołam na służbę...
Wokulski puścił jej ręce.
— Ach, więc będziecie panie walczyć z nami przy pomocy służby?... Ciekawym, jakiego wynagrodzenia zażądaliby ci sprzymierzeńcy i czy pozwoliliby nie dotrzymywać zobowiązań?
Pani Wąsowska przypatrywała mu się naprzód z lekką trwogą, potem z oburzeniem, w końcu wzruszyła ramionami.
— Wie pan, co mi na myśl przyszło?
— Żem oszalał.