— Przyszedł do nas stryj Magdy, wiesz, ten Grochowski, Wojciech...
— Może chce zabrać dziewuchę? to niech ją bierze.
— Ale, jemu tam akurat dziewucha w głowie. Przyszedł z krową i chce ją sprzedać Grzybowi za trzydzieści pięć rubli papierkami i srebrnego rubla za postronek. Śliczności krowa, mówię ci.
— Niech ją sprzedaje, cóż mnie do niej?
— To ci do niej, że my ją kupimy — rzekła Ślimakowa stanowczym tonem.
Chłop spuścił bat ku ziemi i przychyliwszy głowę spoglądał na żonę.
Jakkolwiek dawno wzdychał do trzeciej krowy, przecie wydatek kilkudziesięciu rubli i tak nagła zmiana w gospodarstwie wydały mu się rzeczą potworną.
— Złe w ciebie wstąpiło czy co?... — zapytał.
Baba ujęła się pod boki.
— Co we mnie miało złe wstąpić? — mówiła, podnosząc głos. — Cóż to, mnie już nie stać na krowę? To Grzyb swojej babie kupił wózek, a ty mi bydlęcia żałujesz!... Są przecie dwie krowy w oborze, a boli cię o nich głowa?... A miałbyś ty całą koszulę, żeby nie te stworzenia?