Wyrzut pośmiertny

Kiedy nareszcie zaśniesz, piękna pomrocznico¹,

W głębinie mauzoleum czarno-marmurowej,

Co wystarczy ci tedy² za strojną alkowę³,

I kiedy dół wilgotny ci będzie łożnicą⁴.

Kiedy zimnym uściskiem marmury pochwycą

Piersi twej cud i serce twoje purpurowe...

Gdy wzbronią mu snów dawnych żądną snuć osnowę⁵,

A stopom biec gościńców miłosnych tęsknicą⁶...

Mogiła, powiernica snów moich tajemnych,