— A jak panicz myśli, czy ja mam ją widzieć? — spytał.
— Może za ciężką próbą byłoby to dla niej — odrzekłem.
— Właśnie tak myślałem: ciężką, za ciężką...!
— Lecz — ozwałem się łagodnie — jeśli chcesz, abym jej co od ciebie powiedział lub napisał, jeśli mi co dla niej zlecisz, wierz mi, prośbę twą wiernie spełnię.
— Wiem to, paniczu! — odparł. — Istotnie chcę jej coś powiedzieć lub napisać.
— Słucham.
Szliśmy chwil kilka w milczeniu.
— To, że jej przebaczam — począł. — Nie, nie że ja przebaczam, lecz proszę, by mnie przebaczyła, żem się jej narzucał z uczuciami mymi. Sądzę, paniczu, że jeślibym się jej nie narzucał, nie oświadczał, zachowałaby dla mnie siostrzane uczucia, ufałaby mi, zwierzyła się, uratowałbym ją wówczas może.
Ścisnąłem mu dłoń.
— Czy to jej tylko mam powiedzieć? — spytałem.