— Będziesz musiał mi tego dowieść, Copperfieldzie — wtrącił głucho Uriah.
— Panie Traddles — zawołał pan Micawber — zechciej spytać tego oto Heepa, kto po nim zajął dawny jego lokal?
— Ten oto głupiec! — syknął Uriah.
— Spytaj go — ciągnął pan Micawber — czy mieszkając tam prowadził dziennik i notatnik?
Uriah zmieszał się widocznie.
— Albo czy spalił ów notatnik — kończył pan Micawber. — A gdy odpowie „tak” i spyta, gdzie są jego szczątki, zwróć się pan do mnie, Wilkinsa Micawbera, a udzielę panu potrzebnych wyjaśnień.
Pełne zapału słowa oskarżyciela wzruszyły matkę, która w przerażeniu zawołała:
— Ury! Ury! Ukorz się, moje dziecko, wejdź w układy.
— Cyt, matko — syknął czuły synalek — mieszasz się w nie swoje rzeczy! Przestraszona, sama nie wiesz, co pleciesz. „Ukorz się” — i śmiał się, spoglądając na mnie z ukosa. — Niejednego już ja, z całą pokorą, ukorzyłem.
Pan Micawber majestatycznie poprawił kołnierzyk, schował w niego brodę i dalej mówił: