Sądziłem, że biedny pan Dick trupem padnie! Znając jednak stanowczość mej ciotki, wyszedłem po piwo, że zaś późno już było, Peggotty i pan Dick wyszli wraz ze mną. Rozstaliśmy się na rogu ulicy. Pan Dick, z ogromnym latawcem w ręku, wydał mi się uosobieniem ludzkiej niedoli.
Wracając, zastałem ciotkę chodzącą wzdłuż i wszerz po pokoju. Szarpała palcami obrzeżenie nocnego czepka. Zagrzałem wodę, sporządziłem napój. Nałożywszy czepek, zasiadła w fotelu.
— Wiesz co, kochanku, może i lepsze niż z winem — rzekła, popijając — mniej to żółć rozgrzewa.
Z twarzy mej musiało przebijać niejakie powątpiewanie, gdyż dodała natychmiast:
— Tss! Tss! Dziecko! Daj Boże tyle biedy, ile jej w zmianie wina na piwo.
— Nie o sobie myślę, ciotko — odrzekłem.
— Więc cóż?
— To, że ja a ty, ciotko, to dwie wcale różne rzeczy.
— Głupstwa gadasz, dziecko!
Zdawała się rozweseloną, popijając wodę z piwem, w wesołości tej zaledwie przebijał pewien przymus.