Łzy miał w oczach i ja także.
— Z odpływem? — szepnąłem.
— Na tym wybrzeżu — wyjaśniał mi równie cicho — ludzie umierają zawsze z odpływem, zawsze z przypływem się rodzą. I on odejdzie z odpływem. O pół do czwartej. Jeśli przeżyje tę godzinę, żyć będzie do jutrzejszej nocy.
Pozostaliśmy u łoża konającego. Godziny mijały. Nie wiem, jaki niewytłumaczony wpływ wywierać na niego mogła moja obecność, ale to pewne, że gdy począł coś bełkotać gasnącym głosem, mówił o mnie, o tym, jak mnie woził do szkół.
— Wraca mu przytomność — rzekła Peggotty.
Pan Peggotty trącił mnie, mówiąc cicho i poważnie:
— Odpływ się zbliża.
— Barkis! Mój drogi — mówiła, pochylając się nad nim, żona.
— C. P. Barkis, najlepsza pod słońcem kobieta — zaszemrał głos konającego. Szeroko otworzył oczy.
— Patrz, poznajesz go, to jest pan Davy — mówiła Peggotty.