Podziękowałem mu uprzejmie, lecz nie umiałem sobie poradzić z widelcem i nożem, gdyż stojący przede mną lokaj onieśmielał mnie wielce. Rumieniłem się pod zwróconym na mnie jego spojrzeniem. Zaledwiem połknął68 kilka kąsków, odezwał się:
— Jest tu jeszcze piwo dla panicza, czy mam nalać?
— Proszę.
Nalał w sporą szklankę, a podnosząc naprzeciw światła, roześmiał się.
— A czy nie za wiele to będzie?
— Zdaje mi się, że za wiele — odrzekłem z uśmiechem, zachwycony konceptami lokaja, który mrużąc oczy, z wypryszczoną twarzą i sterczącymi włosami, wyprostowany, jedną ręką ujął się pod bok, drugą podnosił wysoko kufel i spoglądał tak życzliwie.
— Wczoraj mieliśmy tu pewnego gościa — począł — Topsawyer miał na nazwisko, może panicz go zna?
— Nie przypominam sobie.
— W spodniach, kamaszach, palto szare, kapelusz o szerokich brzegach, w pstrym krawacie.
— Nie mam przyjemności — wybełkotałem.