— Sądzę, że historia nie myli się nigdy — rzekł z błyskiem nadziei w oku.
— O, nie! Nigdy! — potwierdziłem. Ufny i młody, wierzyłem w to święcie.
— Nie mogę sobie jakoś tego wytłumaczyć — pan Dick potrząsnął głową — jest w tym coś... Dość, że człek ów zjawił się wkrótce jakoś po przeniesieniu niektórych trosk z głowy króla Karola na moją głowę. Właśnie przechadzaliśmy się z panią Trotwood po herbacie, noc już zapadła; wtem...
— Wyszedł na was? — spytałem.
— Czy wyszedł? Nie — tu pan Dick zebrał uwagę. — Wcale nie wychodził.
— Jakże... cóż robił?
— Oto... wcale go nie było, wtem zjawił się, zaszeptał coś, a wtedy ona odwróciła się i zemdlała. Stałem i patrzyłem na niego, dopóki nie odszedł. W tym rzecz, że się odtąd gdzieś przechowuje. Gdzie? Może w ziemi, w krzakach może.
— Przechowuje się? — spytałem niedowierzająco.
— Niewątpliwie — odrzekł z powagą — przechowywał się aż do dnia wczorajszego. Znów wyszliśmy na wieczorną przechadzkę i znów zjawił się nagle. Poznałem go.
— I znów się ciotka przelękła?