— Panno Dartle — odrzekłem, przychodząc do siebie — niesprawiedliwa pani jesteś.
— Po co siać niezgodę — ciągnęła — pomiędzy tymi dwojgiem, po co dolewać oliwy do ognia? Czy nie dość jeszcze opętała ich oboje duma i upór?
— Mojaż331 w tym wina? — spytałem.
— Po co tu wprowadzać tego jeszcze? — odrzekła.
— Człowiek to srodze pokrzywdzony — odparłem. — Pani musisz wiedzieć o tym.
— Wiem — rzekła sucho, przyciskając dłonią piersi — wiem, że James Steerforth ma fałszywe, zepsute serce, zdrajcą był, jest i będzie, lecz nic a nic nie potrzebuję wiedzieć o tym tam jakimś jegomościu i jego siostrzenicy.
— Niepotrzebnie pani miotasz się i ubliżasz niedoli. Odchodząc, pozwolę sobie tylko zauważyć, że im pani wyrządzasz krzywdę.
— Ja! Krzywdę? Te zepsute do gruntu istoty same siebie krzywdzą. Wypoliczkowałabym332 ją chętnie.
Pan Peggotty, milcząc, odchodził.
— Wstydź się pani, panno Dartle! — zawołałem oburzony. — Jak możesz pani deptać niezasłużoną niedolę?