Mało się zmienił! Włosy miał równie gęste i czarne jak przedtem, a spojrzenie jego nie większą niż dawniej wzbudzało ufność.
— Ach! Copperfield! — zawołał pan Spenlow, dostrzegłszy mnie. — Znacie się panowie, o ile mi wiadomo.
Skłoniłem się z lekka. Peggotty pozostała niewzruszona, pan Murdstone zdawał się zmieszany niespodziewanym tym spotkaniem, po chwili jednak zbliżył się do mnie.
— Spodziewam się — rzekł — że ci się dobrze powodzi.
— Wątpię, abym mógł tak dalece interesować pana! Nieźle mi się powodzi — odrzekłem.
Spojrzeliśmy po sobie, pan Murdstone zwrócił się do Peggotty.
— Przykro mi dostrzegać żałobę... — zauważył.
— Nie pierwsza to w mym życiu strata — ozwała się, drżąc cała, Peggotty — i tym razem nikogo o nią, szczęściem, obwiniać nie mogę.
— Ha! — rzekł. — Samo spełnienie obowiązku jest już zapewne pociechą.
— Tak! — odrzekła. — Nie zatrułam niczyjego życia i składam za to dzięki Niebu! Nie, panie Murdstone! Nie zadręczyłam nikogo, nikogo do przedwczesnego nie wtrąciłam grobu.