— Co słychać nowego? — spytał znów gospodarz domu.
— Najzupełniej nic nie wiem. Aha! W North panuje głód i powstały stąd zaburzenia. Motłoch zawsze bywa głodny i zawsze się burzy.
Doktor zamyślił się. Po chwili, chcąc widać zmienić przedmiot rozmowy, odezwał się:
— Nic nowego! Brak wiadomości to właśnie — jak mówią — dobre wiadomości.
— A! Jest tam jeszcze w gazetach długie sprawozdanie o jakimś morderstwie. Zawsze ktoś bywa zamordowany. Nie czytałem nawet tego.
Obojętność na wszystko nie była jeszcze w one czasy uważana za oznakę wyższości, jak to można zauważyć obecnie. Teraz w największej to jest modzie. Dziś na każdym kroku spotykam panów i panie, zwiniętych w sobie jak gąsienice i szczycących się tym, że ich nic wzruszyć i z tego stanu martwej obojętności wywieść nie zdoła. Dawniej mniej to było rozpowszechnione, toteż słowa i sposób bycia pana Jacka Maldona dziwiły mnie tym bardziej i bynajmniej373 nie poprawiały opinii, jaką wyrobiłem sobie o tym młodzieńcu.
— Przybyłem — mówił — dowiedzieć się, czy Annie życzy sobie być dziś wieczorem na operze. Ostatnie to dobre w tym sezonie przedstawienie i warto słyszeć tę śpiewaczkę. Wyborna a doskonale przy tym szpetna — skończył, znów pogrążając się w obojętności.
Doktorowi uśmiechało się wszystko, co mogło być dla jego żony rozrywką.
— Musisz pojechać, Annie, musisz.
— Wolałabym pozostać w domu — odrzekła Annie.