— Nie przypuszczałem, że się tak obrazi — ozwał się Heep, skoro drzwi za odchodzącymi się zamknęły. — Na honor, nie przypuszczałem. Przejdzie to do jutra i w najlepszej znów będziemy harmonii. Pracuję przecież dla jego dobra i korzyści.
Nie odpowiedziałem mu i poszedłem wprost na górę, do bawialnego pokoju, gdzie niegdyś trawiłem wieczory z książką u boku Agnieszki, pod okiem jej ojca. Północ wybiła, gdym poczuł na ramieniu dotknięcie Agnieszki.
— Wcześnie jutro odjedziesz; przyszłam cię pożegnać.
Oczy miała zapłakane, lecz była spokojna.
— Niech cię Nieba mają w swojej opiece — dorzuciła, ujmując moją rękę.
— Agnieszko — przemówiłem — droga moja, kochana Agnieszko! W czym mógłbym być ci pomocnym?
— W Bogu mam nadzieję — odrzekła.
— A ja w niczym pomóc nie mogę, ja, co ci własne me przyniosłem troski?
— Chcesz ulżyć moim? To nie podobna428! Dziękuję ci, przyjacielu!
— Nie moją to rzeczą — mówiłem — dawać ci rady, szlachetna moja, dobra, rozumna Agnieszko! Nie moja to rzecz. Ale wiesz przecie, jak mi droga jesteś, i możesz mi przyrzec, że się nie poświęcisz nigdy.