— Wspinaj się po najgrubszym konarze z tej strony pnia! — rzekł Legrand.
Murzyn usłuchał go chętnie i bez żadnego już wysiłku pełzał coraz wyżej, aż w końcu krzepka jego postać znikła zupełnie wśród gęstego listowia. Głos jego dolatywał z wysoka niby nawoływanie:
— Czy leźć jeszcze wyżej?
— A gdzież ty jesteś? — zapytał Legrand.
— Tak wysoko — odrzekł Murzyn — że widzę już niebo przez wierzchołek drzewa.
— To nie chodzi o niebo, ale o to, co ci powiem! Spójrz w dół na pień i policz konary pod sobą po tej stronie. Ile masz konarów pod sobą?
— Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć — mam już pod sobą pięć grubych konarów, massa, po tej stronie.
— Zatem wleź jeszcze o jeden konar wyżej.
Po chwili głos zawiadomił, że Jupiter dotarł już do siódmego konara.
— No, a teraz, Jup — krzyknął Legrand z niehamowanym już uniesieniem — posuwaj się po tej gałęzi tak daleko, jak tylko możesz. A gdy zobaczysz coś niezwykłego, daj mi znać!