Oswald i Dick kupili scyzoryk do spółki; H. O. wspaniałą gwizdawkę, a Noel powiedział, że da mu książkę z japońskimi obrazkami, którą dostał od przyjaciela wuja, bo jest to najpiękniejsza rzecz, jaką posiadamy.
Zdaje mi się, że w ostatnich czasach poprawiły się interesy ojca, pewno mu pomógł przyjaciel wuja. Dostaliśmy nowe ubrania, a dziewczynki prześliczne białe sukienki. I w dniu Bożego Narodzenia pojechaliśmy do wuja dwiema dorożkami. Jedną ojciec z dziewczętami, a drugą my sami.
Dopiero po drodze zaczęliśmy się zastanawiać, gdzie mieszka wuj.
— Pewno gdzieś daleko za miastem, w jakiejś nędznej chacie — przypuszczał Noel.
Wjechaliśmy do parku obielonego śniegiem i zatrzymaliśmy się przed dużym czerwonym domem.
W progu czekał nas wuj. Miał na sobie granatowe ubranie i szarą jedwabną kamizelkę.
— Pewno otrzymał posadę woźnego w tym domu — rzekł Dick.
Przypuszczenie wydało mi się słuszne.
Wuj uściskał nas na powitanie, wprowadził do przedpokoju, pomógł nam zdjąć okrycia i rzekł:
— Pozwólcie do mojego gabinetu. — Domyśliliśmy się, że skoro ma własny gabinet, nie może być woźnym.