— Królowe i księżniczki, osoby utytułowane i takie, które pisują, malują, śpiewają lub słyną z mądrości.
— Mamy tylko jednego znajomego z tytułem, lorda Tottenhama.
— Skądże znacie tego starego wariata?
— Nie znamy go wprawdzie osobiście, ale spotykamy go co dzień na spacerze. Wygląda jak olbrzym w swojej czarnej pelerynie. Na nikogo nie zwraca uwagi i tylko, jak zegar, mówi do siebie.
— A cóż mówi? — spytał redaktor, usiadł ponownie i wyjął pióro wieczne i notatnik.
— Raz tylko dosłyszeliśmy, jak mówił: „Wyście przyczyną ruiny kraju, wyście spowodowali upadek i nieszczęście”. I poszedł do krzaków, okalających wzgórze, wymachiwał laską, jak gdyby się tam nagromadzili wszyscy nieprzyjaciele.
— Talent opisowy... — rzekł półgłosem redaktor. — No i cóż dalej... słyszeliście?
— Nie, nic więcej. Prócz tego lord przychodzi dzień w dzień za miasto na ów pagórek, rozgląda się, czy nie ma nikogo i zdejmuje kołnierz... — Redaktor przerwał mi (podobno ludzie dobrze wychowani nie przerywają w toku opowiadania).
— Czy nie fantazjujesz młodzieńcze?
— Nie rozumiem — odpowiedział Oswald.