Właśnie Albert-z-przeciwka zaglądał do nas przez parkan, nie bardzo go lubiliśmy, ale bawimy się z nim czasem, bo jego ojciec umarł, a należy być dobrym dla sierot, nawet takich, które mają matkę. Albert doprowadza nas do rozpaczy swoim porządkiem; nosi sztywne kołnierze i mankiety nieskazitelnej białości, jedwabne krawaty i aksamitne kurtki. Jak on w tym wszystkim może wytrzymać!
— Dzień dobry, Albercie-z-przeciwka.
— Co wy tam robicie?
— Wykopujemy skarb — powiedziała Ala — wyczytaliśmy w starych manuskryptach, że tu szukać należy. Chodź, pomożesz nam. Gdy wykopiemy wielki dół, znajdziemy misę pełną złota i drogich kamieni.
Albert-z-przeciwka wzruszył ramionami.
— Te skarby to pewno znowu jakieś bajki albo wasze wymysły.
Albert nie umie bawić się z nami; czyta niechętnie i w ogóle jest niemądry. Ale to nie jego wina.
— Chodź do nas — zaprosił Oswald — gdy wykopiemy skarb, podzielimy się z tobą.
— Nie chcę skarbu, nie lubię kopać i idę na podwieczorek.
— Chodź — zawołała Ala — pożyczę ci mojej łopaty, jest najlepsza.