— Jak to? — spytał zdumiony złodziej.
Opowiedzieliśmy mu więc o naszych obawach, a następnie o zabawie, poczęstowaliśmy go orzechami, a potem przyćmiliśmy gaz, ażeby zrobić ojcu niespodziankę, gdy wróci do domu.
— I nie wstyd panu okradać ludzi biednych, jak my? — zapytał Dick.
— Owszem — odpowiedział złodziej, zdaje mi się, że się nawet zarumienił — ale w ostatnich czasach dopiero upadłem tak nisko. Byłem dawniej rozbójnikiem morskim, następnie bandytą konnym. Koń zdechł. Nie miałem za co kupić nowego, a wynajęcie kosztuje bardzo drogo: pięć szylingów godzina.
— Czemu pan nie jeździ na rowerze? — zapytał H. O.
— Nie, moje dziecko, żadnemu szanującemu się opryszkowi nie wypada jeździć na rowerze.
Potem opowiadał nam o rozmaitych rozbojach i grabieżach, a jak pięknie mówił, z jakim zainteresowaniem słuchaliśmy tego wszystkiego.
— Jestem pewna, że tylko przypadkowo został pan złoczyńcą — rzekła Dora.
— Może, może... — szepnął tajemniczo złodziej.
— Czemu przestał pan być rozbójnikiem morskim? — zapytał Oswald, który mu tego najbardziej zazdrościł.