— Już mi lepiej.
— No to ślicznie — odpowiedziała pani Bax, która podczas odbytych podróży nauczyła się nie zadawać zbytecznych pytań. — Mamy gościa na obiedzie, przyjechała Pani z Czerwonego Dworu. Była dziś rano u matki tego chłopczyka, z którym nikt nie chciał się bawić — wiecie, prawda? — i znalazła dla niej zajęcie. Dowiedziała się przy tym, że Dora dała jej półtorej gwinei. Musiał to być wasz cały majątek i muszę powiedzieć, że jesteście dzielne dzieciaki.
Zapanowało przykre milczenie.
— A nie mówiłem? — zawołał H. O.
Wtedy Ala rzekła:
— Myśmy nie mieli z tym nic wspólnego. To Dora.
Wtedy Dora wybuchnęła płaczem.
— Ach! To nie były moje pieniądze, nie miałam prawa, ale było mi żal, strasznie żal tego dziecka!
— A czyje to były pieniądze? — zapytała pani Bax.
— To były pieniądze panny Sandal! — huknął H. O., zanim zdążyliśmy go powstrzymać.