Głód
W chłopskiej chacie głód usiadł przy stole,
Żółte zęby wyszczerzył i zgrzyta...
Wszystkie ziarna wygrzebał w stodole —
Nie masz w spichrzu1 pszenicy i żyta!
A w gospodzie głód siedzi przy stole.
Siedzi, głuchy na ludzką niedolę,
W oczy patrzy, i patrzy, i pyta —
Czemu bydła nie wygnano w pole,
Wszak na dworze już biały dzień świta,