— Więc zkądże myśl o depozycie?
— Bo posiadaczem tego majątku byłby brat mój, gdyby żył...
— Ale ponieważ umarł... — z melancholijnem rozpostarciem rąk zauważył Widzki.
— Więc powinnam obrócić go na jak największą korzyść tego, co on kochał...
Było to już tak górne, że poprostu zamieniło nas w głąby. Takeśmy się zadziwili, że zapomnieliśmy o żartowaniu. Panie, za wachlarzami, trochę uśmiechały się, trochę zaczynały szeptać pomiędzy sobą, ale panna Zdrojowska stanęła widać na takim gruncie i znalazła się pod takim wpływem, wobec których nieśmiałość jej znikła i pozostała tylko chęć wypowiedzenia najdroższych uczuć i myśli. Nie rumieniła się już, owszem, trochę pobladła i z płomieniem w oczach rzekła:
— Tak marzyłam, tak pragnęłam znaleźć się tu, poznać tych, którzy społeczeństwu naszemu przewodniczą, usłyszeć ich zdania, zaczerpnąć od nich świateł, wskazówek...
Kilku z pomiędzy nas ukłoniło się głęboko.
— Pani! czem tylko słabe siły nasze służyć mogą!
— Jakich mianowicie świateł i wskazówek?
Cała w promieniach i płomieniach, nerwowym ruchem ręki mnąc fałdę sukni i, jak mi się zdawało, drżąc nieco, mówić zaczęła: