— No! — pocieszała żydówka — co tam! byle przeżyć! potém może lepiéj będzie.
— Ja bo i nie przywykłam do biedy takiéj — mówiła daléj guwernantka — od czasu, gdy ojciec mój umarł... urzędnikiem był i biedy przy nim nie cierpiałam... przebywałam zawsze po domach różnych. Pensyą brałam bardzo małą, taką tylko, aby módz jako tako przyodziać się, ale wygody miałam wszelkie, bo przecież, gdzie guwernantka jest, to już i obiad codzień, i szklanka herbaty, i ciepły pokój być musi. Otóż przywykłam do wszystkiego tego, rozpieściłam się i teraz wytrzymać nie mogę.
Złotka przenikliwie patrzała na skarżącą się kobietę.
— No — rzekła po chwili — a ja pannie radzę, żebyś wytrzymywała... mnie zdaje się, że są rzeczy, co gorzéj bolą, niż głód i chłód...
— Są, o! są; — szepnęła kobieta,
Splotła małe, suche, ręce swe, i oparła je o stół z butelkami. Stała tak długo, potém rzekła:
— Na wiosnę chyba postaram się znowu o miejsce i pojadę.
— Ja pannie nie radzę robić tego — odparła żydówka.
— Dlaczego, moja kupcowo?
— Niech już panna siebie saméj zapyta, dlaczego?