— A jeżeli ja ciekawy jestem wiedzieć, co to tutaj takiego reb Jankiel ze swymi szynkarzami i z tymi beczkami robi?
— A co tobie do tego? — zaszeptał raz jeszcze Jochel. — Niech twoje oczy nie widzą i twoje uszy nie słyszą tego, co tutaj reb Jankiel robi! On wielkie interesy robi i ty jemu nie przeszkodzisz... A na co tobie przeszkadzać? Czy ty będziesz z tego korzyści jakie miał? Czy ty co przeciw niemu możesz?
Meir stał chwilę jak oniemiały. Potem odwrócił się i poszedł z wolna w inną stronę.
— Czy ja co mogę? — wymówił drgającymi wargami.
Przechodząc mimo chaty Abla karaima zobaczył Gołdę, która stała jeszcze w oknie. Skinął ku niej głową i wymówił:
— Śpij w pokoju!
Ale ona zawołała go:
— Meir! Tu jakieś dziecko siedzi na ziemi i śpi.
Meir zbliżył się i spostrzegł w istocie u końca ławki, na której siedział był przed chwilą, skurczoną na ziemi szarą postać dziecięcą.
— Lejbele! — rzekł ze zdziwieniem.