— Niech sto lat żyje! — powtórzyła wychylająca się przez drzwi twarz ciemna z okrągłymi oczami i zniknęła.
Drzwi zamknęły się. Stary Saul siedział na kanapie i czytał Zohar, którego jednak głębokich objawień pomimo największych wysileń objąć nie mógł umysł jego, do świeckich interesów przywykły. Zbrużdżone czoło jego chmurnym nagle stało się i niepokój zamigotał mu w oczach. Zwrócił się ku najstarszemu z synów swych, Rafałowi, który przy stole pobliskim siedząc, spisywał w rachunkowej książce cyfry kosztów i zysków miesiąca, i zapytał:
— Czego on tu przyjdzie?
Rafał wzruszył ramionami w znak niewiadomości.
— Czy on do nas przyczepkę jaką ma? — zapytał znowu starzec.
Rafał podnosząc twarz znad rachunkowej książki odpowiedział:
— Ma.
Saul drgnął.
— Nu! — zawołał. — A co to za przyczepka może być? Czy kto z naszej familii zgrzeszył?
Rafał rzucił krótko: