— A co? Skąd przychodzisz? Czegożeś taki rozgrzany i zmęczony?
Młody człowiek, nie odpowiadając, naprzód postąpił i przed ojcowskim biurkiem stanął.
— Mój ojcze...
Zawahał się, oczy spuścił i po kilku sekundach dopiero, zwykłym sobie ruchem determinacji ręce w tył zakładając, z cicha dokończył:
— Przychodzę, mój ojcze, z ustami i sercem pełnymi... skarg!
— Na kogo? Czyich? — zapytał Benedykt.
— Ludzkich... na ciebie, ojcze!
Benedykt oczami błysnął.
— Na mnie, cóż? Czy kogo na drodze zrabowałem albo czyje dziecko na śniadanie zjadłem?
— Na wszystko cię błagam, ojcze — zawołał Witold — porzuć ten ton drwiący i rozjątrzony, z jakim przemawiasz, ilekroć pewnych stron życia dla mnie nad życie droższych, dotykamy!... Młody jestem, to prawda... lecz cóżem winien temu, że natura zamiast serca nie włożyła mi w piersi busoli z igłą zwróconą ku drodze użycia, zysków i... świetnej kariery.