— A żeby20 przysłał kto swatów? — spytał Wasylek, patrząc to na ziemię, to na nią.
— No, to i cóż? — odpowiedziała. — Prosiłabym matuli, żeby nie przyjęła.
— Dlaczego byś prosiła matuli, żeby nie przyjęła?
Dziewczyna nie odpowiedziała i tylko patrzyła w ziemię.
— A żebym21 ja do ciebie swatów przysłał? — zapytał znowu Wasylek.
— Co też mówicie, Wasylku? — szepnęła spłoniona22 cała dziewczyna.
— A żebym przysłał — nalegał chłopiec — no cóż, powiedzcie, czybyście prosili matuli, żeby nie przyjęła?
— Prosiłabym, żeby przyjęła — rzekła Hanka i zakryła twarz ręką.
Byli wtedy u skraju brzozowego gaiku; wiatr łagodnie szumiał, surmy tęskno grały, niebo było pogodne. Wasylek, szczęśliwy i rozkochany, objął spłonioną i pierwszy raz a gorąco ją pocałował.
Hanka i Wasylek kochali się bardzo. Wiedzieli o tym ich rodzice i radzi spoglądali na miłość dzieci, ale nie mieli za co sprawić wesela, odłożyli więc ślub ich do lepszych czasów. A młodzi nie skarżyli się na zwłokę, bo dobrze im było pracować razem i kochać się, i marzyć...